mijn boodschapper

Vandaag zat het tegen. Al vanaf half 10 s’ochtends wist ik dat deze dag in populaire termen gezegd “hem niet meer ging worden”. Ik wilde naar huis en onder een deken heel boos gaan liggen doen. En dat alles na 1 bezoekje aan de apotheker.

Je moet weten, als moeder van 2 zorgintensieve kinderen loop ik in een kalenderjaar heel wat artsen en behandelaren af. Kinderarts, oogarts, psychiater, sociaal psychiatrisch verpleegkundige, cardioloog, KNO arts, ergotherapeut, fysiotherapeut, psycholoog, orthopeed, longarts, orthodontist. Mooie lange woorden waar je je voordeel mee kunt doen met een potje scrabble onder de kerstboom. Toch gebruik ik ze liever niet. Ik heb ze dit jaar namelijk even genoeg gezien en gesproken. Hoewel ik heel blij met ze ben, kosten de meesten van hen mij erg veel tijd en energie. Zeker omdat er vaak ook nog een medicatietraject voortvloeit uit die bezoeken.

Vooropgesteld: ik ben geen voorstander van het lukraak voorschrijven van medicatie en het klakkeloos opvolgen van betreffende voorschriften. Maar geloof mij, soms kan het gewoon niet anders dan dat je slikt wat er voorgeschreven wordt wil je een beetje normaal leven leiden. Dus iedere keer als ik weer een medicatievoorstel krijg, onderwerp ik de adviezen van de behandelaren aan een grondig onderzoek en spit ik de bijsluiters door op de meest nare bijwerkingen. Om dus soms toch te moeten besluiten dat we er voor gaan. Of niet.

Iedere week op zondagavond gaat mijn man er gezellig voor zitten, pillendozen in de aanslag, klaar om gevuld te worden. Wat is er nog, wat moet bijgevuld? Stoppen we ergens mee? Het zijn vragen waar een middelgrote vestiging van Ikea nog iets van kan leren. Logistiek gezien dan. Is iets op dan spoed ik me de volgende dag meteen naar de apotheek, de controlefreak in mij laat liever geen gaten vallen in deze waterdichte bedrijfsvoering. Helaas heb ik ook anderen nodig in dit proces. De behandelaar schrijft voor, de groothandel koopt in, de farmaceut maakt het en de apotheek levert en meestal gaat dat leveren vrij vlot. Maar vandaag niet. Ik had al een kleine week een recept uitstaan voor een behoorlijk levensreddend medicijn en kreeg van de apotheek maar geen signaal dat “het” er was. Ik begon me licht zorgen te maken. En extra zorgen, ook al zijn ze licht, moeten bij mij meteen weg gewerkt worden dus toen ik er toch langskwam, vroeg ik de apotheker om opheldering. En die kreeg ik: het middel was niet leverbaar, nu niet en misschien duurde het wel weken. Helaas.

En toen gingen mijn alarmbellen af. Ik kan namelijk niks met een laconiek “helaas” als het om medicatie gaat. En als ik ergens niks mee kan dan ga ik op de stand aan. De stand aan is in mijn geval het niet meer kunnen stoppen met het stellen van vragen. Want, wil ik weten: hoe moet dat dan? Met mij, met ons? heeft meneer de apotheker al wel gebeld naar de groothandel? zo nee, kan hij dat gaan doen dan? zo ja, wanneer dan? En weet hij wel dat de feestdagen er aan komen en dat we die dus echt niet gaan overleven zonder medicijnen?

Stoïcijns keek meneer de apotheker mij aan. En perste met veel moeite een tip uit zijn mond. ‘Ik kon zelf wel gaan rondbellen was zijn tip, er zou vast wel voorraad zijn bij een aantal grotere apotheken’. IK kon dus gaan rondbellen, HIJ dus niet. Het was duidelijk. Daarom was mijn volgende vraag (ik stond nl. nog steeds op aan) : waarom heeft meneer de apotheker dat zelf nog niet gedaan in het kader van de klantvriendelijkheid en stel het is ergens anders wel op voorraad, wie gaat dat dan weer halen? Ik voelde de bui al weer hangen.

Als ik aan sta luister ik meestal toch niet naar het antwoord maar hij gaf toevallig ook geen antwoord. Had hij niet. Helaas. Ik moest dus snel naar huis, gaan bellen voor medicatie.

En dus kon ik, na een paar telefoontjes en een half uur verder, mits ik er binnen een uur was want langer konden ze het medicijn niet vasthouden, terecht bij een ziekenhuis aan de andere kant van de stad. Ik belde snel naar meneer de apotheker, dat hij het recept kon door faxen. Maar dat kon hij niet, hij had het nl. te druk en kon het op zijn vroegst vanmiddag doen. Ik dreigde weer allerhande vragen te gaan stellen en boos te worden maar kon me inhouden. Ik had geen tijd om boos te worden. Ik had namelijk geen seconde te verliezen, zo voelde het inmiddels.

Met stoom en rook uit mijn oren wachtte ik een half uur in de apotheek op mijn eigen recept en reed ik daarna met gierende banden naar het ziekenhuis. Na een half uur wachten kreeg ik het begeerde spul in handen. We waren gered! En mijn ochtend was voorbij. De feestdagen konden bijna beginnen. Met de medicijnen. Maar ik was kapot en uitgeput.

En toen moest ik nog naar mijn vrijwilligerswerk. Even snel iets ophalen. Ik was nu toch in de buurt. Weer moest ik wachten, ze zaten  in vergadering. Ik voelde alle energie uit mij  vloeien en ging zitten aan de koffietafel die voor de open inloop bestemd was. De inloop voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ik zat daar precies goed.

Meneer I. zat er al, hij was die ochtend de gastheer. Harrie kwam binnen, roepend om koffie. Met zijn gekke pet en een half gebit in. Meneer I. en ik maakten een praatje. Waar we vandaan kwamen, of hij al lang vrijwilliger was. Meneer I. vertelde dat hij zo graag ervaringswerker wilde worden maar dat hij zo lang opgenomen was geweest dat hij bang was geworden. Bang voor stress. Bang voor chaos. Niet alleen in zijn hoofd was het chaos maar nu ook buiten zijn hoofd. Zo was de wereld. Meneer I. vertelde me dat hij manisch kon zijn. En dat het 16 jaar had geduurd voordat hij niet meer opgenomen hoefde te worden. Ik vroeg hem wat hem had geholpen bij zijn herstel. Hij zei dat het 16 jaar had geduurd voordat de artsen hem de juiste medicatie hadden kunnen geven. Tot het werkte. Meneer I. vertelde me dat het hem nu goed ging, dat hij geen manie meer had gehad en dat hij blij was en hoopvol maar niet wist wat hij nog kon.

En ik, ik vond dat hij wel heel lang had moeten wachten op medicijnen. Wat een dappere man. Wat was ik ongeduldig geweest. Ik had maar 2 uur hoeven wachten. Op een mensenleven is dat niet zo veel ook al voelde het door mijn boosheid als een eeuwigheid.

Plotseling begreep ik dat meneer I. door mijn “lange” wachten dit jaar mijn boodschapper voor het kerstfeest  was geworden. Mijn dag van veel wachten was toch nog iets geworden.

Een mooie dag. Ondanks alles…

2 comments

  1. Hoi, zeer herkenbaar voorval bij de apotheek. Ik kreeg te horen dat het medicijn niet gemaakt kon worden.De grondstof was niet voorradig. En die ik altijd kreeg, het orginele merk, werd niet meer vergoed. Of ik geen alternatief had. Grrrrr. Nee, en accuut stoppen kan dodelijk zijn. Een apotheker hoort zoiets toch te weten. Na veel telefoontjes kon ik in het ziekenhuis voor een paar dagen ophalen. Stress, want het kon weken duren voor de grondstof weer leverbaar was.
    De volgende dag belt de apotheek doodleuk op dat mijn recept klaar ligt?! Als ik het ga ophalen krijg ik, tot mijn verbazing, het orginele merk pillen. Ja de apotheker snapte het ook niet. Tegenwoordig ga ik drie weken voor mijn pillen op zijn weer naar de apotheek. Scheelt veel stress.
    Maar goed, die 16 jaar wachten relativeert veel.
    Groetjes Karin H

    Like

    1. Hoi, bedankt voor je reactie! ook al relativeert 16 jaar veel, de schrik zat er bij jou dus ook goed in.
      Ik hoop van hartedat je dit niet meer hoeft mee te maken.
      Fijne feestdagen!
      Gr.
      Annemarie

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s