Een duivels dilemma

Stel, je kind blijkt een aandoening te hebben. Van buiten niet direct zichtbaar. Maar van binnen wel degelijk serieus.

Stel, het heeft en ik noem maar een dwarsstraat, met het hart te maken. Of de longen. Niet te genezen, het is een chronische beperking. Specialisten zeggen dat hij/zij er oud mee kan worden maar het belemmert hem of haar wel degelijk. Het belemmert in het gewoon naar school kunnen gaan met vrienden, het belemmert om mee te doen met wat anderen met gemak aan kunnen in het sociale leven. Niets is vanzelfsprekend en zonder maatregelen zullen de zorgen groot en zwaar zijn.

Je probeert het eerst op een laagdrempelige manier op te lossen, je laat het kind gezond eten, veel sporten, je geeft veel liefde en aandacht en er moet vooral veel worden geslapen. Maar het helpt allemaal niet, het hart (of de longen) sputteren tegen, het kind krijgt steeds meer last van alles wat er bij de aandoening hoort. Niet dat het dodelijk is. Dat niet maar de symptomen zijn te afschuwelijk om te moeten verdragen. Om te moeten aanzien als ouder. Angstaanjagend ook. Je kind lijdt en jij lijdt mee. Dat doen ouders nu eenmaal.

En als het moment daar is dat hij of zij niet meer goed mee komt met leeftijdsgenoten en dreigt buiten de boot te gaan vallen dan kun je er niet meer  omheen. Je zult er verdorie aan moeten geloven, je zult iets anders moeten doen om je kind meer kwaliteit van leven te geven. Het advies van de specialist die er jaren voor heeft doorgeleerd is Medicatie. Medicatie die al lang gebruikt wordt, veel getest is, vooral op kinderen maar die ook een waslijst aan bijwerkingen heeft. Het is een keuze die vanzelfsprekend lijkt uiteindelijk want waar kies je voor als niets lijkt te helpen? Je maakt dus een keuze, het moet.

Vol vertrouwen kijk je er naar omdat je je kind na een paar weken ziet opknappen. Er is weer licht en lucht in de duisternis. Het gaat nog steeds niet vanzelf, alle maatregelen blijven van kracht. Gezond leven, op tijd naar bed, het kind wordt regelmatig op de bloedwaardes gecontroleerd. … Het is een hele klus maar  je kind kan weer mee doen. Kind blij, jij nog blijer. Niet vanzelf maar met een beetje hulp…Iedereen snapt het. Het is niet anders….

Ik denk dat er veel ouders zijn die voor deze keuze komen te staan. En ik denk ook dat veel ouders uiteindelijk de keuze maken om medicatie te geven. Want je wilt als ouders dat je kind een normaal leven kan leiden. Je wilt niet dat je kind door zijn fysieke gezondheidsbeperking buiten de boot valt. Ook al kan het medicijn bijwerkingen geven, vaak is de kwaal erger dan het middel.

Tot zover het kind met de hart- of long aandoening. Nu verder met een ander kind.

Stel, je kind blijkt een aandoening te hebben. Van buiten niet direct zichtbaar. Maar van binnen wel degelijk serieus. Stel je voor: het heeft, ik noem maar een dwarsstraat, met zijn hersenen te maken. Of zijn psyche. Niet te genezen, het is een chronische beperking. Specialisten zeggen dat hij/zij er oud mee kan worden maar het belemmert wel degelijk. Het belemmert hem of haar in het gewoon naar school kunnen gaan met vrienden, het belemmert hem of haar mee te doen met wat anderen met gemak aan kunnen in het sociale leven. Niets is vanzelfsprekend en zonder maatregelen zullen de zorgen groot en zwaar zijn. Het advies van de specialist die er jaren voor heeft doorgeleerd is Medicatie. Medicatie die al lang gebruikt wordt, veel getest is, vooral op kinderen maar ook met een waslijst aan bijwerkingen.

En het is alsof de wereld stilstaat bij deze boodschap.Mijn wereld stond stil na deze boodschap. Ik kreeg hem van onze specialist na heel veel stutten en steunen van onze zoon door ons. En ik wist het niet. Mijn twijfel was zo groot.Doe ik hier goed aan? Hebben we niets over het hoofd gezien? Kunnen we nog iets anders proberen? Ik bleef er lang in hangen en nog steeds overweeg ik elke toevoeging met de precisie van een Zwitsers zakmes.

Toch maakte ik de keuze. Voor medicatie. Ik gun hem zo een normaal leven. Maar ik gun het hem vol angst en vertwijfeling. Ook al zag ik hem gaandeweg opknappen. Ook al is er nu weer licht en lucht in de duisternis. Ik dacht en denk steeds: doe ik er goed aan?

En het gaat helemaal niet vanzelf, het is slechts een steuntje in de rug. Maar ik heb een blijer kind. Nu ik nog. Want de keuze voor medicatie bij psychische problemen is voor veel ouders vaak zo moeilijk. Het lijkt een keuze waardoor je het op lijkt te geven het zelf te doen terwijl je echt wel beter weet. Er valt niets meer aan te doen. Net als bij het kind met de long- of hart aandoening. Maar dat voelt toch anders.

Volgens sceptici zou het een gemaks keuze zijn, het geven van medicatie bij kinderen met psychische beperkingen. En zegt men “dat er maar een pilletje in wordt gestopt om van het lastige gedrag af te zijn”. “Dat het beplakken van lastige kinderen met labels een hype zou zijn”. Ik vind dat niet en word daar boos en verdrietig van. Ik ben er van overtuigd dat diagnosticeren om het pillen te mogen geven geen modeverschijnsel is. Het is triest genoeg als je kind een psychische beperking blijkt te hebben. Net zo triest als dat het is als je een kind hebt met een long- of hartprobleem. En het zogenaamd plakken van een label heeft mij juist geholpen het gedrag van mijn zoon te plaatsen en te accepteren. Ik hoefde er echt niet bij te horen, op zoek naar nieuwe diagnoses….. Net als bij een hartprobleem. Daar kies je niet voor, dat is geen hype maar dat zeggen ze dan weer niet.

Toch blijft het anders. Een duivels dilemma.  Dat is het en dat blijft het.

 

 

 

 

 

 

2 comments

  1. Zijn er onder die sceptici ook mensen met een bril? Ze kunnen best zonder overleven. Alleen maar omdat het zo interessant staat zeker! Omdat ze zo intelligenter lijken!
    Of gewoon omdat het leven voor hun daardoor een stuk makkelijker wordt en ze net zo kunnen functioneren als al die andere mensen die wél van nature goed kunnen zien.
    Het is zoals altijd maar net hoe je er tegenaan kijkt!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s