stigmadenken op het werk

Zoals ik al eerder schreef heb ik er tot mijn 43 e levensjaar voor gekozen om niet open te zijn voor wat betreft mijzelf en mijn kwetsbaarheden. Over mijn kinderen was ik opener maar ik wilde graag zelf overkomen als sterke vrouw van de wereld. Die haar mannetje wel stond en niet zielig was of werd gevonden. Ik durfde het gewoonweg niet, bang als ik was voor de gevolgen en de ongezouten meningen van anderen.

Om een voorbeeld te geven: de laatste jaren dat ik bij mijn werkgever in dienst was en tegelijkertijd ziek thuis heb ik alleen durven zeggen dat ik “psychische klachten” had. Dat was al meer dan genoeg voor mij. Ik had namelijk tijdens mijn ziekteproces de illusie of ijdele hoop dat ik terug zou keren in de organisatie. En ik wist dat niemand mij meer serieus zou nemen als ze allemaal zouden weten dat ik meerdere  “duurzame” psychiatrische diagnoses zou hebben. Ik werkte nl. voor een overheidsinstantie met een hele grote voorbeeldfunctie in onder andere waakzaamheid. Waar falen geen optie was. En als ik binnen de organisatie zou blijven, wat ik dus eerst ook nog hoopte omdat ik eigenlijk heel trots was om voor die instantie te mogen werken, dan had ik mijn kwetsbaarheden waar ik op “gepakt” zou kunnen worden.

Dat dat een feit zou zijn, dat stond als een paal boven water. In de organisatie waarin ik werkte werd vaak genoeg gesproken over mensen die niet helemaal “spoorden”. Er werd bij het koffie apparaat gezegd dat er mensen in de organisatie waren die bijvoorbeeld bang waren voor bomen of bosachtige gebieden. Dat was pas hilarisch, hadden ze nog nooit van gehoord maar dan moest er echt een steekje los zitten. En oh ja, er waren ook van die ADHD- ers of autisten waarvan men het idee had dat die ook meestal verslaafd waren aan iets. En men deelde dan in de gezamenlijke pauze hoe raar dat was dat zij bij ons werkten, dat soort mensen! Verbieden moesten ze het, grapten ze tegen elkaar! Zodat het de “ver van hun bed show” kon blijven. Je moest vooral normaal, in balans, flexibel, mondig en hardwerkend zijn. Zonder psychische kwetsbaarheid. Daar konden ze wat mee. Dus deed ik alsof ik dat was. Vertelde ze niet dat ik na mijn werk heel snel naar de therapie ging die ik toen al een tijdje volgde. En op mijn vrije dag samen met mijn man in relatietherapie ging om ons hoofd boven water te kunnen houden. Als ik dat had verteld hadden ze er tenminste iets van gevonden en hun vraagtekens gezet bij mijn carrière wensen. Terwijl ik met de juiste hulp en begeleiding een heel normaal mens kan zijn die mondig is en vooral hardwerkend. Het flexibele deel is een uitdaging en de balans is een wankel evenwicht maar ik kom toch een heel eind.

Het bedrijf hanteerde de stelregel dat je bij psychische klachten zo snel mogelijk weer op de werkvloer moest komen omdat anders de drempel te hoog zou worden. Al was het maar voor een kop koffie. De stellingname dat het met mijn problematiek het eerste jaar helemaal niet mogelijk was om maar voor een bezoekje aan de bedrijfsarts op het werk te komen kon ik maar met moeite verdedigen. Ze konden dat niet begrijpen. Wat mankeerde ik dan wel niet??Ik liet daarom de bedrijfsarts in bedekte termen vertellen dat het echt niet ging, dat een kop koffie al een heel groot iets was.

Na een jaar werd het mijn werkgever duidelijk dat ik niet “slechts” overspannen was. Want daar ging men van uit. Dat was toch het soort psychische klachten dat “ons soort mensen” kreeg in een werksituatie? Iets anders kenden ze niet en konden ze niet rijmen met een op het oog normaal mens zoals ik. Overspannen zijn, dat kenden ze en daarvoor wisten ze een oplossing. Ze lieten me daarna gelukkig los en met rust maar de schade was al aangericht.  Ik was gekwetst tot op het bot, hoe kon het dat ze niet wisten dat je en normaal kon zijn en ook een psychische kwetsbaarheid kon hebben. Waarom namen ze me niet serieus?

Achteraf vraag ik me af of het had geholpen als ik toen wel open was geweest. Niet open zijn helpt niet maar open zijn ook niet altijd. Ben je dan in je eentje aan het vechten tegen de windmolens? Maar wat moet je dan? Je hebt natuurlijk openheid in verschillende soorten en maten. En je hebt openheid  in verschillende contexten. Voor mij is dat heel lastig, ik ben een erge zwart-wit denker dus voor mij geldt of je bent open en je vertelt alles aan iedereen of je doet alsof er niets aan de hand is. Voor mij een grote uitdaging dus om ergens in het midden te gaan zitten. Ik hoop hier door er over te schrijven de gulden middenweg te gaan vinden. En daardoor nog sterker te worden.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s