in de wachtkamer

Vorige week ging ik met jongste naar de ergotherapeut. Dat doen we iedere donderdagmiddag en ik ga altijd mee naar binnen. Ik kijk dan naar wat de ergo voor oefeningen doet met hem zodat ik het thuis na kan doen. Of als er niets na te doen valt, ga ik gewoon mee uit betrokkenheid. Voor mij de gewoonste zaak van de wereld. Dat doe je gewoon of je het nou wilt of niet. Deze keer voelde ik me echter net iets minder betrokken en wilde ik al helemaal geen nieuwe dingen leren. Ik zat er als het ware even “helemaal doorheen”.

Dit had een reden. Oudste zoon had namelijk vlak voordat ik weg moest weer eens heel erg niet subtiel laten blijken dat hij een enorme puber aan het worden was en dat zijn executieve functies niet als een bijna 13-jarige functioneerden. Ik bespaar je de details maar om kort te gaan had het te maken met een proefwerk dat niet in de agenda stond, de agenda die hij ook nog eens kwijt was en overal moest zoeken terwijl zijn huiswerkbegeleider met een uurtarief van 15 euro gefrustreerd op hem zat te wachten. Bijna een half uur want hij moest ook nog poepen en tegelijkertijd een tweet sturen over weet ik niet wat vanaf de wc. En ik was al zo moe door de korte nachten die ik maak sinds het overlijden van mijn vader dus ik kon niet voorkomen dat ik kwaad werd. En uit mijn rol van volwassen ouder schoot. Ik word niet meer zo heel snel kwaad tegenwoordig maar nu vond ik oudste bijzonder irritant. Ik kon even niet meer geduldig zijn.

Ik stapte dus boos in de auto op weg naar de ergotherapie. Jongste hield wijselijk zijn mond want die voelde wel aan dat mama niet zo blij was. Al autorijdende kwam jongste met een hele goede suggestie: Wat als mama bij de ergo nou eens in de wachtkamer zou blijven wachten deze keer, hij zou wel vragen aan de ergo of dat mocht.  Ik speelde al met die gedachte de hele weg naar de ergo toe maar bedacht me ook dat ik me te schuldig zou voelen als ik dat zou doen uit mezelf. Allerlei straffende gedachten gingen door mijn hoofd met als rode draad de gedachte over “wat een lakse moeder ik zou worden gevonden als ik het niet kon opbrengen even drie kwartier mee te kijken bij een ergo die het ook fijn vindt om serieus genomen te worden” Slecht ouderschap ten top!

Het voelde wel als heel nodig, de pauze die ik even wilde nemen. Dus toen jongste het aan de ergo vroeg of het mocht en het idee erg enthousiast werd ontvangen liet ik mezelf gaan en plofte neer in een stoel in de wachtkamer. Ik deed even wat korte anti- hyper ventileer oefeningen en genoot van de rust. Die helaas van korte duur was…

Er kwam een dame tegenover me zitten met haar kind. De moeder zei direct toen de behandelaar er aan kwam dat ze deze keer niet mee naar binnen zou gaan en leek daar zelf geen last van te hebben. Zo kon het dus ook. Ogenschijnlijk…..

De moeder zat om een praatje verlegen, ik zag het meteen. Ik zat daar dus niet op te wachten maar voor ik kon doen alsof ik het vreselijk druk had met mijn telefoon was zij al begonnen met tegen mij te praten. Ze zei dat dat toch niet hoefde, er altijd bij zijn, bij zo’n behandeling, toch? Zij had ook wel eens behoefte aan rust met zo’n druk kind. Ik knikte enthousiast van ja en probeerde ondanks de herkenning van het drukke kind weg te kijken. Want Ik wilde rust! Drie kwartier rust, zo moeilijk kon dat toch niet zijn??

Ze had het, denk ik, toch ook nodig zichzelf te overtuigen van dat het goed was wat ze deed dus ze ging gewoon door met tegen mij praten. Ze begon te vertellen over haar zoon en dat hij zich zo slecht kon concentreren maar dat hij wel heel slim was als hij 1 op 1 kon werken. Dus dat dat fijn was dat dat nu kon. En dat ze daarom niet mee naar binnen ging….

Ze snapte haar zoon eigenlijk niet zei ze.  Hoe kan iemand zo slim en ongeconcentreerd tegelijkertijd zijn? Ik zag een klein beetje wanhoop in haar ogen en besloot toch maar het praatje aan te gaan, ik begon me nota bene al beter te voelen en zo erg was het toch allemaal niet met mij? Ik zette mijn ontwikkelpunt “compassie met anderen” in en vroeg haar waaraan ze dacht dat het lag dat haar zoon zich zo slecht kon concentreren? In mijn hoofd had ik al wat antwoorden, niet iedereen komt zomaar bij een therapeut en ik dacht aan een beperking als ADHD of ASS en misschien konden we zelfs wel wat ervaringen uitwisselen? Ze bleef na mijn vraag even stil en zei toen een beetje afgemeten: weet je, ik weet het niet, veel mensen vragen hiernaar en vragen dan ook maar gelijk of het door onze Marokkaanse gemeenschap/ cultuur komt en de moeilijk opvoedbare 3e generatie, die Marokkanen die probleem gedrag vertonen. Maar, zei ze, nu feller, dat is het gewoon niet! Het gedrag dat anders is heeft zoveel andere oorzaken maar zijn achtergrond is daarin niet vanzelfsprekend de oorzaak.

Ik schrok me dood. Want dat had ik helemaal niet met mijn vraag bedoeld. Natuurlijk had ik de hoofddoek gezien van de dame maar had geen seconde gedacht aan de Marokkaanse achtergrond van het kind als mogelijke oorzaak van zijn gedrag. Waar kwam haar uitspraak vandaan? Ik schrok er gewoon van, dat zij dacht dat ik dat dacht!

Dus ik sprak mijn schrik uit. Ik zei haar dat ik dat een enorme stigmatiserende en pijnlijke aanname vond en dat ik daar helemaal niet aan had gedacht. Dat ik meer had gedacht aan ADHD of iets dergelijks omdat ik daar ook veel over wist. Iets medisch in ieder geval. De dame ging eens ver- zitten en zei blij te zijn met mijn schrik en wat ik zei maar dat veel mensen wel zulke aannames hebben. En dat ze zich zo vaak moest verantwoorden. Ik kon dat eigenlijk gewoon niet geloven maar eigenlijk toch ook weer wel. Hoe vaak hoor je niet de verhalen over HEN en ZIJ die “anders” zijn. En dan zijn de HEN en de ZIJ nu eens niet degene met een beperking zoals ze dat in mijn beperkte wereld zijn maar wel de HEN en de ZIJ met een andere culturele achtergrond.

Met tranen in haar ogen vertelde ze over haar vader die het hier vroeger zo fijn had gehad, toen hij en zijn oud landgenoten die naar hier waren gekomen nog op handen werden gedragen omdat ze zo hard werkten. Van toen ze zich nooit hoefden te verantwoorden. Van toen ze nog domweg gelukkig konden zijn zonder al te veel aannames en vooroordelen.

Het zette mij aan het denken en 1001 vragen kwamen in mij op maar ik kreeg ze niet gesteld. Want daar kwam mijn zonnestraaltje namelijk alweer aan, klaar om te vertrekken naar huis en snel een beetje want hij was moe. En ik? Ik was door dit mooie en tegelijkertijd verdrietige gesprek mijn vermoeidheid en boosheid helemaal vergeten en dacht in de auto terug naar huis na over mijn kleine zorgen die soms zo groot lijken maar het vaak niet zijn. Zoals agenda’s en proefwerken.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s