een dagje uit

Het is al weer een paar maanden geleden en het kwam zomaar spontaan bij me op. We gingen het weer een keer proberen. We gingen gewoon weer een dagje uit met zijn vieren!

De Rabobank had een leuke 50 % kortingsactie voor kaarten van de Efteling. Oudste en ik vinden de Efteling fantastisch (hij de attracties, ik het sprookjespark) en ik had bedacht dat, al zouden we het maar een half dagje volhouden, we het geld er toch al uit zouden hebben. Die kans moesten we dus grijpen!

Misschien een rare redenering en dat was het ook maar niet voor mij. Mijn impulsieve IK houdt namelijk mijn andere IK die eigenlijk helemaal niet zo veel wil ondernemen, vaak in de houdgreep en dan wint de eerste IK het altijd van de tweede. Daar heb ik het mee te doen dus ik bedacht iets positiefs en maakte mezelf wijs dat het deze keer een dagje pretpark werd van niet een hele kar vol met weekboodschappen maar slechts een halve kar. Dat viel toch reuze mee?

Ik drukte op de knop aanschaffen en betalen. En toen had ik dus die kaarten in mijn bezit.

Had ik dat maar niet gedaan dacht ik al snel……Als wij namelijk “iets” gaan ondernemen, en dat geldt al voor het maken van een boswandeling of iets dergelijks, dan moeten wij ons daarop voorbereiden als ware het een echte survivaltocht. En als we er zijn dan begint het survivalparcours pas echt! Heel vermoeiend voor de kinderen maar zeker ook voor ons. Na zo’n 12 jaar aan tobben weet ik inmiddels dat het best handig is om te onthouden: Het is voor ons niet zo vanzelfsprekend als bij een normaal gezin om even “iets” te gaan doen. En dat “iets” is “iets” in de breedste zin van het woord. Het gaat over op vakantie gaan, naar het theater gaan of zelfs even kort de stad in. Het gaat gewoon niet of we proberen het wel maar moeten dan een heleboel hobbels met flink zweet op de rug nemen. Het is een gegeven. We doen gewoon niet al te vaak “iets”.

En soms doen we het gewoon wel. Omdat ik ook mooie herinneringen wil maken met mijn gezin. En begrijp me niet verkeerd, die maken we ook zeker maar dat is dan op een heel andere niveau, we bakken bijvoorbeeld samen een taart of gaan lekker rustig naar de bieb. Dat is voor ons ook al heel erg leuk. Maar ik wil ook wel eens iets doen waar ik andere gezinnen zo blij van zie worden. Ik wil dat ook zo graag voelen…..

Hoe verloopt zo’n “iets doen scenario” dan zul je misschien willen weten? Het scenario verloopt vaak hetzelfde:  Na een woelige rit met veel geruzie en gedoe komen we “ergens” aan waar we “iets”gaan doen. Ik zal voor nu het voorbeeld pretpark voor het gemak hanteren. Sinds kort splitsen we tegenwoordig op na aankomst. Oudste wil in alles wat maar een beetje op een achtbaan lijkt en dat moet dus met mij omdat zijn vader en broer dat niet kunnen. Zijn vader heeft namelijk ooit een ongeluk gehad waardoor hij nu nog al bij het minste geringste bultje in de weg weer whiplash- achtige verschijnselen krijgt. Niet handig dus om in een achtbaan te gaan. Jongste mag, al zou hij het durven, bijna nergens in vanwege zijn beperking. Gesplitst een dagje uit is voor mij niet ideaal maar je moet wat als je er toch voor kiest. Tot zover verloopt het redelijk normaal. We splitsen dus op maar mijn man en ik willen elkaar minstens even zien bij de koffie en de lunch maar daar wil oudste niets van weten omdat dat volgens hem zonde van de tijd is. We doen het uiteraard wel en na flinke discussies over hoe stom dat wel niet is spreken we een tijd af. Jongste wil inmiddels (kort na aankomst) gedragen worden want hij is moe. Dat doen we niet want hij moet bewegen en tillen kunnen we hem al 4 jaar niet meer. In de grote buggy mag hij pas later na wat gelopen te hebben, uit principe.

Jongste rent weg en overal als een dolle op af,  totaal overprikkeld door de geuren en harde muziek die er wordt gespeeld. We splitsen nu echt op en bellen even de ontmoetingsplek door want jongste is nu echt kapot en moet naar een prikkelarme ruimte. Ik kan dat op dat moment ook echt wel gebruiken maar dat kan je natuurlijk niet maken. Oudste wil ergens in! Oudste wil eigenlijk overal in maar wil wel dat ik doe wat hij zegt. Als een dictator gebiedt hij mij mijn bril af te zetten, verbiedt hij mij te gillen en moeten we van hem rennend door het park om geen minuut te verliezen.

Na 1 uur in het park belt mijn man op dat jongste naar huis wil. Het is jongste teveel. Hij huilt aan 1 stuk door, zelfs vanuit het reuzenrad hoog in de lucht kun je zijn huilen horen. Mijn man en ik willen ons niet laten kennen, wij zijn toch ouders met een duidelijke opvoedvisie? (Ik heb zelfs jaren gedacht dat wij te slap waren qua opvoeding en dat het dus allemaal aan ons lag, gelukkig weet ik nu beter). We negeren het gehuil en gaan ergens in. We zetten door want het is zonde van het geld en de moeite die we er tot nu toe voor hebben gedaan. En oudste heeft het altijd erg moeilijk met plotselinge veranderingen dus we willen voor hem nog even blijven. Ik zou inmiddels ook wel op de grond willen gaan liggen huilen maar ik weet me te beheersen. Gelukkig maar.

Het lukt nog net om 1 extra uur in het park te blijven. Oudste is nog nergens in geweest vanwege de wachtrijen. Jongste is kapot, totaal overprikkeld, niets helpt meer om hem te troosten. Met het klamme zweet op onze rug gaan we naar huis, de kinderen ruziënd over wie waar mag zitten en naar welke muziek er geluisterd wordt. Daar hebben ze dan plots wel weer de energie voor. Thuisgekomen ploffen we doodmoe op de bank en nemen ons voor om nooit meer samen iets te gaan doen.

Zo gaan deze uitjes dus het merendeel van de tijd en je zult begrijpen: van dit alles heb ik eigenlijk meer dan genoeg. We hadden al besloten dat we dit jaar niet meer op vakantie zouden gaan omdat vakantie het hiervoor geschetste scenario is maal het aantal dagen dat we weg zijn dus dat gaan we niet meer doen.

Maar een dagje weg, iets doen, dat moet toch kunnen? Het is een kwaliteit  van mij om zware dingen snel weer te vergeten maar het is tevens mijn valkuil. ik leer niet zo heel erg veel van deze ervaringen. In plaats van dat ik het aanvaard, vergeet ik snel alles en blijf ik steeds pogingen wagen. Ik hou gewoon hoop op dat het op een dag toch zal lukken, al is het maar voor 3 uur leuk, dan is het wel leuk geweest! Noem me naïef, noem me moedig of juist dom, het is zoals het is.

Dus soms doen we het gewoon wel. En bestel ik kaarten en gaan we voor een keer naar de Efteling. Want zeg nou zelf: wat is nou een halve kar weekboodschappen op een mensenleven?

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s