mijn eerste kind (2)

Dus we kregen een kind. Een echt kind. Samen…..

Ik had geen idee wat dat was en wat dat zou betekenen. Ik kon op het moment van de zwangerschap ook geen idee of gevoel krijgen bij het begrip “kind”. En al helemaal niet bij het begrip “mijn eigen kind”.

Ik ging wel bij mezelf na waarom ik ook al weer een kind wilde en bleek het nog steeds niet te weten. Ik wist gewoonweg niet wat ik kon verwachten en wilde verwachten. Het maakte me bang om het niet te weten dus stopte ik die angst diep weg. Dat ging gemakkelijk omdat het enige wat ik verder voelde euforie was en de rest, dat las ik wel in de boeken.

Fysiek voelde ik me goed, zag er goed uit, voelde me blij en gelukkig als nooit tevoren. Ik voelde iets anders door mijn lijf stromen, iets wat ik nooit eerder had gevoeld. Ik kon er niet bij wat het was. Negen maanden en 6 dagen lang duurde het gevoel dat ik daarna nooit meer zo zou voelen.

Onrustig trappelde het baby’tje (dat we samen de werknaam “Boontje” hadden gegeven omdat het, toen we de naam bedachten niet groter was dan een sperzieboon volgens de verloskundige) in mijn buik. Ik was al eerder gestopt met roken en drinken, slikte braaf foliumzuur, ging naar zwangerschapsgym en -zwemles en met de aanstaande vader ging ik naar “pufles”. Verder deed ik alles wat er in de boeken en bladen werd aanbevolen.

We hadden alles onder controle, dachten we. We liepen geen risico op complicaties, dachten zelfs niet aan gevaarlijke situaties. We deden alleen de 20 weken echo omdat ik nog relatief jong was en er geen recht bestond op meer. Natuurlijk kregen we een gezond kind! Niets stond ons meer in de weg. We leefden op een roze wolk, alles was waar wat ze schreven en wat ze vertelden. Ik had nog nooit negatieve verhalen gehoord over zwanger zijn, bevallen of kinderen hebben. Het zou allemaal 1 groot feest zijn! Ik had eigenlijk sowieso nog niet zo veel gehoord over het krijgen van een kind. Een kind kreeg je. Gewoon.

Zes dagen na de uitgerekende datum braken de vliezen en begonnen de weeën. Snel belde ik de verloskundige ondanks dat ze had gezegd dit niet al te snel te doen. Ik was alles wat ik had geleerd vergeten en zo kwam het dat de vroedvrouw dus niet langskwam. Ze had wel iets beters te doen. Ik had wel nog even gevraagd of het normaal was dat ik zoveel pijn had want dat deed het, enorm veel pijn. De vroedvrouw sprak niet zo tactvol maar heel duidelijk de “bemoedigende” woorden uit “dat dit nog niks was vergeleken bij alles wat nog zou komen”. Waarom had ik dit niet eerder gehoord van iemand?

We gingen slapen om de nacht door te komen, althans slapen deed alleen de aanstaande vader die inmiddels in mijn hoofd een enorme @%&##^& was geworden want hoe kon hij nu doorslapen terwijl ik zo aan het lijden was?? Ik snapte het niet. Solidariteit was ver te zoeken dus maakte ik hem gewoon wakker als het teveel pijn ging doen. Hij moest er voor mij zijn! Het viel me gelijk een beetje tegen…..

Na de woelige nacht kwam de verloskundige toch maar even langs voor de zekerheid. We zaten er weer helemaal samen in, samen deden we gewoon de pufles na want het deed inmiddels nog veel meer pijn en dat moest weg!! Ze zag ons, verbaasde zich en werd zelfs een beetje boos. Waar we in godsnaam mee bezig waren , vroeg ze?? Ze zag namelijk dat we alles wat we hadden geleerd met name niet aan het doen waren en dat moest uiteraard anders, zei ze streng en belerend. Ik moest er helemaal van huilen. Al mijn voelsprieten stonden aan en ik was op dat moment helemaal supergevoelig voor kritiek. Waarom ging dit zo als dat het ging? We deden het gewoon niet goed! Het viel me zwaar en zelfs een beetje meer tegen….

De twijfel en angst voor het onbekende werd met het uur groter. Toch moesten we verder met poging 2 waarin we het helemaal anders gingen doen. We gingen, nee we moesten, thuis bevallen! Met zachte muziek, een drankje en een hapje en een pufje.

Het mocht niet baten. Helaas. Na 22 uur weeën opvangen bedacht de vroedvrouw dat we misschien toch maar naar het ziekenhuis moesten gaan. Al weeën opvangend reden we met gierende banden en alle rode stoplichten negerend naar het ziekenhuis. Vijf uur en een oxytocineshot later was ons baby’tje er. Blakend van gezondheid met direct een Apgar score van 10. Had ik ook nog nooit van gehoord maar het leek me dat we waren geslaagd. Ons kon niks meer gebeuren! Dat viel me toch weer heel erg mee, zo’n garantie voor succes!

Het langverwachte jongetje was er, zijn gezichtje helemaal bekrast door zijn eigen lange nageltjes en hij had een flinke bos ravenzwart haar en blauwe kijkers. Ik wist niet wat ik moest voelen, vond het heel moeilijk te duiden wat ik moest voelen. Wat ik wel voelde was een grote bezorgdheid. Hij huilde namelijk de hele nacht. De zuster was genoodzaakt hem bij mij weg te halen. Ik moest toch echt tot rust komen.

Ze zijn de hele nacht met hem opgebleven. Hij huilde aan 1 stuk. En ging overdag verder. In de loop van de dag mochten we naar huis met ons zo lang verwachte kind. Eindelijk was de baby thuis. Eindelijk was het gezin thuis. Daar, waar we zouden merken dat alles anders was dan in de boeken omschreven en het nooit meer zo zou worden als dat het was.

Wordt vervolgd…..

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s