Over Stigmama

Wie ik ben: Mijn naam is Anne-Marie, ik ben 51 jaar, ik ben getrouwd en samen hebben wij 2 hele lieve, grappige, bijzonder “bijzondere” kinderen. De jongste heeft down syndroom, de oudste worstelt zeg maar met zijn executieve functies en zijn concentratie.

image
mijn wereld op zijn kop

De kindertjes zijn grote jongens van 17 en 12 jaar. Ik hou erg veel van die mannen maar ik kan ook heel erg genieten van de rust als ze even weg zijn. Dat heb ik nodig. Best vaak eigenlijk. Even geen prikkels, even geen constante paraatheid.  Sinds zij in mijn leven zijn staat mijn wereld op zijn kop. En niet zo’n beetje ook. Hoe dat komt lees je gaandeweg.

Waar ik van hou:  Naast mijn kinderen en mijn man hou ik van schrijven, van analyseren, van creatief bezig zijn. Ontwerpen. Nieuwe dingen maken. Ontdekkend koken.

Sinds kort heb ik een HBO diploma “in the pocket”. En mag ik me nu officieel een professioneel ervaringsdeskundige noemen. Ik werk momenteel met een groot enthousiasme bij een grote instelling voor specialistische psychiatrie. Ik heb nooit gedacht dat werken zo vervullend kon zijn!

Waar ik niet van hou: Ik hou niet van heel veel drukte, van alles tegelijk moeten, teveel informatie, harde geluiden, van onredelijke mensen, van onverdraagzaamheid, van oneerlijkheid, onechtheid, van vriendjespolitiek, van stigmatisering, van materialisme. Ik snap de wereld soms echt niet. Ik voeg er graag wat mildheid en compassie aan toe.

Waar ik woon: Ik woon in een leuk, oud huis in het centrum van een grote stad. Het huis is gekocht toen ik goed in mijn (financiële) vel zat, althans dat dacht te zitten.  Het leven had echter (achteraf gelukkig) andere plannen met mij. Ik heb het alleen lang niet zo ervaren. Het heeft mij op vele vlakken en ook financieel veel spanning gegeven maar ook veel opgeleverd uiteindelijk.

Waar naar toe: Gelukkig dat het leven voor mij anders liep zeg ik dus achteraf want ik heb me zo vaak slachtoffer gevoeld van alles wat mij overkwam. Nu voel ik me, ondanks dat mijn kwetsbaarheid onderdeel van mij zal blijven, ver in mijn herstel. En voel ik mij, door de samenwerking die ik heb mogen ervaren met allerlei instanties en belanghebbenden, vervuld door empowerment.

Waarheen: ik heb de afgelopen jaren de teugels weer opgepakt.  Ik wilde eerst schrijven herpakken maar ik heb eigenlijk voor mezelf nieuwe teugels gecreëerd. Mijn oude teugels waar ik totaal geen houvast aan had heb ik met veel liefde terzijde geschoven. Ik heb ze niet meer nodig.  De nieuwe teugels koester ik, laat ze vieren en span ze aan. Van inspanning naar ontspanning zodat ik ver in mijn herstel kan blijven.

10 comments

  1. Lieve Annemarie, alles komt goed… soms snel, soms langzaam!
    Weet dat er meer mensen zijn als jij, als ik, als anderen… samen staan we sterk en weet… als je me nodig hebt… je weet me te vinden! 💋

    Like

  2. Hoi Anne-Marie,
    Ik ben blij dat ik je blog gevonden heb, altijd fijn om een gelijkgezinde/lotgenoot te treffen (al vind ik het natuurlijk naar dat het ‘gedoe’ je niet bespaard is gebleven).. Chapeau dat je er zo mooi en open over weet te schrijven! Veel herkenbaars, dat sowieso. Zelf heb ik alleen weinig te maken met rouw, gezien ik nooit echt iets verloren heb (op mijn student-schap na, dan). Vanaf het begin (13e) is mij verteld dat ik niet normaal ben, en geen normaal leven kan leiden. Ik denk niet dat het nodig is je te vertellen dat ik stigmatisering maar een vervelend verschijnsel vind, maar kan de zelf-stigmatisering eigenlijk ook niet altijd voor zijn. Misschien een tip; de cursus “herstellen doe je zelf” heeft mij persoonlijk een heel stuk vooruit geholpen, wellicht is het wat. Ik lees voortaan in ieder geval mee, ’t is dat ik even nergens op wist te reageren maar je toch even wilde laten weten wie die nieuwe volgster toch is 😉
    Groetjes, Anne

    Like

    1. Hoi, wat fijn dat je dit bericht stuurt! Leuk dat je me bent gaan volgen. Herstellen doe je zelf heeft mij ook veel goede energie gebracht! Ik doe nu de TOed, ken je die? Tot snel!

      Geliked door 1 persoon

  3. Beste Stigmama 🙂

    Ik word met enige regelmaat geinspireerd en geraakt door je columns in het ED en wilde je daarom graag een vraag stellen in de categorie ‘niet geschoten, altijd mis’
    Ik vroeg me namelijk af of jij wellicht iets zou willen betekenen in het strategietraject dat ik en een flink aantal collega’s van Koraal (jeugdzorg, VG-zorg, speciaal onderwijs, partcipatie; http://www.koraalgroep.nl) de komende periode doorlopen. Als je meer wilt weten, mail me dan even?

    hartelijke groet,
    Jeroen Hoenderkamp

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s