onze goudvis

Oudste heeft zijn eerste proefwerkweek van het nieuwe schooljaar achter de rug.  En de resultaten liegen er niet om: kort samengevat heeft hij vanaf nu een heel zwaar jaar voor de boeg doordat de cijferlijst alleen maar (met uitzondering van het vak tekenen) diepe, hele diepe onvoldoendes bevat.  En ondanks dat wij hadden afgesproken met alle hulpverleners om ons heen om hem dit jaar meer los te laten, vinden wij daar wel iets van en bezinnen we ons op wat nu weer te doen.

Het begon dit jaar zo veelbelovend, hij had al 3 tienen “in the pocket” en verder alleen maar voldoendes. Hij leek er, hoe gek het er ook uit zag in onze ogen, echt voor te gaan. Maar zodra de grote onoverzichtelijke periode van leren voor de proefwerkweek en tijden van relatieve grote vrijheid aanbraken,  leek oudste het schoolse gebeuren helemaal niet meer aan te kunnen en liet hij alles los.

Het begon al bij de planning van de proefwerkweek. Samen met de ambulant  begeleidster, die hem 2 keer per week thuis komt helpen met de planning en organisatie van zijn huiswerk en andere belangrijke zaken, had hij een mooie, sluitende planning gemaakt. Een planning met ruim de tijd om de stof door te lezen, te leren, samenvattingen te maken, voor de talen woordkaartjes te maken en alles grondig te herhalen.

Het was een mooie planning waar hij echt iets mee kon. Met de nadruk op hij en was. Want zijn school geeft ter ondersteuning van haar studenten een andere planning mee die veel meer uitgaat van de “doorsnee student”.  Namelijk de student die al van te voren samenvattingen heeft gemaakt en woordkaartjes heeft geknipt en die de stof dus eigenlijk alleen nog maar “even” hoeft door te nemen en te herhalen. Zo’n doorsnee student is oudste dus niet. Integendeel. Maar oudste voelde zich gelijk opgelucht toen hij de planning  van school zag. School had namelijk een veel beknoptere planning meegegeven en dat kwam hem veel beter uit. Want, dacht hij stiekem maar sprak het niet uit,  het kostte hem de helft minder tijd. Hij vond die planning veel beter bij zijn situatie aansluiten vertelde hij ons, overtuigd van zijn eigen gelijk. En dat stemde hij natuurlijk niet af met zijn ambulant begeleider, die net een weekje op vakantie was.

Verder strandde de voorbereiding op de proefwerkweek op het fenomeen beeldscherm.  Oudste wordt nogal getriggerd door alles wat een beeldscherm heeft. Veel andere kinderen hebben daar last van maar hem triggert het net iets meer dan gemiddeld. Het geeft hem namelijk momenten van ontspanning en ontlading en dat heeft hij nogal nodig met alle prikkels die hij moet verwerken.

Vorig jaar hebben we de regel ingevoerd dat hij zijn huiswerk beneden in de huiskamer moest maken. Op een oude laptop en gewoon, old skool , met zijn boeken en schriften. Dit omdat we er achter kwamen dat hij, als hij het boven maakt, daar stilletjes gaat zitten gamen. Toch blijft het moeilijk om die scheiding te hanteren en moet hij soms boven op de computer met printer echt iets doen voor school. Tegenwoordig komt dat steeds vaker voor. En daar is oudste dus ook weer heel creatief in. Gaandeweg de voorbereiding van de proefwerkweek verviel hij in de oude gewoonte om toch alles weer op de computer boven te willen doen. De woordkaartjes werden niet meer gebruikt en ingeruild voor WRTS (dat is een hele handige, maar voor oudste minder efficiënte, digitale overhoor methode met woordjes). Op de computer. Boven. Waar wij niet altijd zijn om toezicht te kunnen houden.

En, leerden wij al snel, op de computer boven heb je heel snel, voordat de voetstappen van je vader en moeder de zolder naderen, het tabblad weggeklikt waarop je tussendoor  even wat “Futpacks” opent als zij beneden zijn. En zo heeft hij dus gedurende de proefwerkweek periode meer “packs” geopend dan dat hij uren aan zijn huiswerk heeft besteed.

En dat is dus niet handig.

We hebben met oudste nogal wat werk aan de winkel als het gaat om zijn schoolse vaardigheden. We vallen met hem van de ene verbazing  in de andere en hebben nog steeds de beste werkmethode niet gevonden. Heel streng zijn en hem elke dag bij de hand nemen of juist loslaten en hem laten leren van zijn fouten? We weten het niet want hem altijd aan de hand nemen is niet te doen voor ons en zorgt voor veel explosieve situaties. Loslaten werkt ook niet omdat oudste net een goudvis is die niet leert van zijn fouten.

Dit hadden we, pak hem beet, 6 jaar geleden niet kunnen bedenken toen meneertje het advies kreeg om een klas over te slaan. Hij was erg slim en begon zich te vervelen in groep 3/4. Toen hij die groep versneld had gedaan dachten wij dat hij wel verzadigd zou zijn qua leerstof, maar hij bleef het cognitief goed doen. In groep 8 kreeg hij een VWO advies. Het werd gymnasium omdat hij zijn toenmalige beste vriend wilde volgen. Het was me nooit eerder opgevallen dat oudste breed geïnteresseerd was(een vereiste voor het Gymnasium) maar we stonden het toe. Helaas bleek al snel dat ook op school de brede interesse er niet echt uitkwam, behalve dan het in de breedte uithalen van kattenkwaad. Hij ging over naar het Atheneum. Mooie stap vonden wij maar hij kreeg het daar ook heel zwaar. Hij had geen idee van dat hij moest leren, wat hij moest leren en hoe hij dat moest doen.

Halverwege het jaar gingen we een kijkje nemen bij een school met semi speciaal onderwijs. Dat had zo’n afschrikkende werking op oudste dat hij ter plekke besloot harder te gaan werken dan hij ooit had gedaan. Oudste wilde per sé bij zijn oude klas blijven dus uiteindelijk ging hij met 1/10 punt boven het vereiste aantal punten over naar de derde.

Een overstap naar de Havo was in onze ogen wellicht beter geweest maar oudste “eiste” zijn plek op in zijn oude klas. Hij had het gehaald dus hij wilde over. We snapten zijn keuze maar spraken hem er wel op aan dat hij er keihard aan zou moeten trekken in de 3e klas. En dat wij hem meer zouden loslaten…..

Hoewel hij zich bewust was van de afspraken kreeg de goudvis in hem toch weer de overhand. Hij was het vergeten wat we hadden afgesproken en had spijt. Enorme spijt.

Vandaag hebben we na lang en diep beraad de regels maar weer aangescherpt en op een groot papier gezet zodat het niet kan worden vergeten. Wij kijken maar weer extra met hem mee in zijn goudvissen kommetje en laten hem maar niet verdrinken….

Daarvoor houden we teveel van hem.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s