Mijn tweede kind

Hoewel ik heel lang heb gedacht dat ik geen kinderen wilde, wilde ik, nadat we ons eerste kindje hadden gekregen, heel graag nog een kind. Hoewel het leven met Oudste erg pittig was,  en het wellicht verstandiger was geweest om het bij 1 kind te houden,  was mijn natuurlijke drang om mijn moederschap uit te breiden met nog een kindje toch groter dan ik verstandelijk kon beredeneren.

Het voelde zo fijn om een kindje van mezelf te hebben en om iets van mezelf in mijn kind terug te zien. Ik wilde daarom graag nog zo’n kleine “Mini Me”op de wereld zetten. Ook leek het me leuk voor Oudste als hij een broertje of zusje zou krijgen omdat Oudste dan niet zo alleen zou staan in ons gezin en een speelkameraadje zou hebben.

En ik ben dan wel erg van de controle, echt goed plannen om alles onder controle te houden kan ik niet. Ik had dus niet echt een plaatje in mijn hoofd van hoe het er idealiter uit zou moeten komen te zien. Veel jonge ouders in mijn omgeving planden de geboorte van hun kinderen zo dat de kinderen in ieder geval te zijner tijd leuk met elkaar zouden kunnen spelen en dat ze alles ook maar gelijk hadden gehad qua doorwaakte nachten en het in de luiers zitten. Daar had ik zelf nooit stil bij gestaan.

Mijn schrik was dan ook groot toen ik een half jaar na de geboorte van Oudste al weer zwanger bleek te zijn. Dat die zwangerschap en de 2 zwangerschappen daarna niet zo goed afliepen, daar schreef ik al eerder over. De dokter zei na de 3 e miskraam dat het leek alsof ik secundair onvruchtbaar was. Nou is onvruchtbaarheid een nogal verborgen leed

https://www.ed.nl/helmond/moeder-sanne-30-uit-aarle-rixtel-we-moeten-het-taboe-over-onvruchtbaarheid-doorbreken~a4ed2708/

maar secundaire onvruchtbaarheid is dat ook en er is behoorlijk wat onbegrip voor. Als je al tegen mensen zegt dat je zo graag een tweede kindje wilt en dat dat niet lukt dan kijken ze je aan alsof ze water zien branden. Waarna vaak ook volgt : maar 1 kind is toch ook mooi? wees daar toch blij mee….Ik had het er maar mee te doen met al die meningen.

Na 3 miskramen en bijkomende complicaties mocht ik een tijd niet meer zwanger worden. Maar mijn biologische klok tikte hard verder en mijn kinderwens bleef hoe dan ook overeind. En na een tijdje, ik was toen 39,  bleek ik  weer zwanger te zijn. Gedurende de gehele zwangerschap die gepaard ging met veel misselijkheid was ik best wel een beetje bang. In de eerste maanden  van de zwangerschap was ik erg bang dat het weer mis zou gaan en in de laatste maanden van de zwangerschap dook de angst plots op dat er iets mis zou zijn met het kindje.

Uiteraard kregen we met 12 weken een nekplooimeting aangeboden maar we besloten deze niet te doen. Ik was na 3 miskramen zo dolblij dat ik weer zwanger was maar ook zo ontmoedigd in het zwanger worden dat ik dacht dat ieder kind, wat er ook mee aan de hand zou zijn, welkom zou zijn. Het was na de 3 miskramen voor ons dan ook geen optie om eventueel tot abortus over te gaan indien er bijvoorbeeld zou blijken dat er een verhoogd risico was op “iets”, maar toch kneep ik hem wel een beetje. Ik leek op straat veel vaker dan gemiddeld kinderen met het Syndroom van Down te zien en ik schrok toen ik bij de verloskundige een folder zag over de nekplooimeting. Bij de 20 wekenecho vroeg ik bezorgd meerdere malen of het kindje er echt wel goed uitzag. En of ze kon zien of het misschien downsyndroom had. Omdat ze dat helaas niet meer kon zeggen gingen we er maar vanuit dat alles gewoon goed was en duwde ik de zware gedachten opzij. Ze hadden anders toch ook wel gezien dat er iets niet goed zou zijn met het hartje of zo?  Dat hadden kinderen met downsyndroom toch ook vaak?

Ik weet niet of het kan maar ik leek iets te voorvoelen. Al snel zou blijken dat dat niet voor niets was want al na 33 weken zwangerschap werd ik helaas opgenomen in het ziekenhuis vanwege een hevige zwangerschapsvergiftiging. En bij 36 weken zwangerschap moest het kindje gehaald worden.

Maar het geluk leek deze keer met ons te zijn. Het was een bevalling volgens het boekje en na 9 uur werd Jongste geboren. Dat ging in ieder geval voorspoediger dan bij Oudste die er 24 uur over had gedaan!

Dolblij dat het zo snel was gegaan keken wij reikhalzend uit naar het kindje waarnaar we zo lang hadden verlangd. En we zagen “het” meteen. “Het” waarvan we niet meteen konden duiden  wat het dan was maar we herkenden het in ieder geval helemaal niet van Oudste en van andere baby’s. Het kindje had amandelvormige oogjes en een heel puntig tongetje dat steeds naar buiten glipte. Er flitste door mijn hoofd heen dat dat  dan downsyndroom moest zijn en met angst en beven keek ik naar mijn man. Ook bij hem las ik de grootste angst ooit in zijn ogen af.

Ik geloof dat toen de wereld even helemaal stil stond. Wat wij zagen was iets wat we in onze ergste nachtmerries niet hadden willen zien maar waarover we tegelijkertijd hadden gezegd dat het zo welkom zou zijn. Het was het meest dubbele gevoel ooit want ons kindje waarvan we meteen met heel ons hart hielden was er eindelijk maar we wilden geen downsyndroom bij hem.

Vragend keken we naar de, licht in paniek zijnde, dienstdoende arts. We wilden zo graag dat het niet zo was maar tegelijkertijd wilden we het kindje vasthouden en nooit meer loslaten.

We benoemden ons vermoeden van downsyndroom omdat de artsen het niet deden. De arts zei dat ons kindje inderdaad oosterse trekken had en dat er een vermoeden was van downsyndroom. En we wisten sowieso: dit kindje was anders dan andere kindjes.

Ik kon mezelf nog redelijk staande houden gedurende 1 dag, levende op de adrenaline die de bevalling teweeg had gebracht. Daarna kon ik alleen nog maar huilen en als ik niet zichtbaar huilde dan huilde mijn hart gewoon door. Omdat ik het al zeker wist over mijn mooie mannetje en daardoor doodsbang was voor alles wat zou gaan komen of juist niet.

5 dagen na de geboorte werd de diagnose definitief gesteld. Ons jongste had het Syndroom van Down.

Sluierwolken van verdriet vlogen daarna jarenlang over onze hoofden en deze losten pas veel later op, toen het grote rouwen over wat niet zou komen eindig werd.

En de zon voor mij weer begon te schijnen.

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s