Je gaat het pas zien als je het doorhebt…

Jongste is sinds een paar weken begonnen aan zijn laatste jaar op de basisschool en wij dus ook.

Het wordt een spannend jaar want er is 2 maal een kamp van langer dan 1 nacht en er zijn allerlei activiteiten ter afscheid van de basisschoolperiode.

Waarna hij dus gaat beginnen op “De Middelbare”.

Gelukkig hoeven we ons daar voor nu niet echt zorgen over te maken. Jongste is namelijk al toegelaten op de school van onze keuze. Hij gaat beginnen in een integratieklas binnen het regulier middelbaar onderwijs. Kinderen met Downsyndroom en autisme gaan daar samen naar school en om de integratie te bevorderen krijgen ze een maatje toegewezen vanuit de reguliere school. Lijkt ons een mooie gedachte om mee te beginnen!

Even terug naar het spannende aankomende jaar: Ik denk dat het vooral voor mij een spannend jaar gaat worden. Een jaar van veel loslaten en een jaar waarin ik Jongste mag gaan zien als een jongen die ouder is dan hij thuis laat zien. Dat wil ik even toelichten:

Thuis is Jongste een jongetje dat ogenschijnlijk veel hulp nodig heeft bij de uitvoering van de dagelijkse taken. Zo heeft hij moeite met zijn motoriek en lukt bijvoorbeeld het snijden van brood en vlees “niet helemaal” zelfstandig. Ook heeft hij moeite met het opruimen van zijn spullen en met het bewaken van de tijd. Sterker nog, hij heeft geen enkel besef van tijd. Dit past ook wel goed in het beeld van Downsynsdroom dus alarmerend is dit (nog) niet.

Wij hanteren dan ook thuis de maatstaf dat Jongste een aantal dingen zeker kan en die laten we hem dan ook echt doen maar een aantal dingen kan hij niet. En die hoeft hij dan ook nog niet te kunnen van ons omdat wij weten dat hij qua ontwikkelingsleeftijd op sommige gebieden jonger is dan zijn kalenderleeftijd.

Dit hoeft geen probleem te zijn totdat je merkt dat hij in de ene setting iets niet lijkt te kunnen en in de andere setting juist wel. Wat dan op zijn zachts gezegd opmerkelijk te noemen is.

Onder het motto: “Je gaat het pas zien als je het doorhebt” zag ik dan ook laatst op school een hele andere Jongste dan thuis.

We hadden op school een startgesprek met de leerkracht. Jongste zat naast me en deed actief mee aan het gesprek. We gingen in gesprek over hoe het met hem ging en wat we gingen doen het komend schooljaar. Hij bleek inmiddels zijn planning goed af te kunnen werken en hij bleek ook, sinds Corona hem er toe had gedwongen, zelfstandig de klas in te kunnen gaan en zich te kunnen voorbereiden op wat ging komen. We spraken ook over het kamp dat 2 nachten zou bestrijken en ik gaf aan dat wij als ouders 1 overnachting eigenlijk meer dan genoeg vonden. De leerkracht bleek het daar echter niet mee eens te zijn. Volgens haar was het een kennismakingskamp en hij zou dan een groot deel van de kennismaking mislopen, wat erg jammer zou zijn.

Terwijl ik de juf aanhoorde keek ik naar Jongste. En ik zag hem daar zo zitten en zag hem plots met hele andere ogen. Ik zag een veel grotere jongen die misschien wel veel meer kan dan wij ons realiseren omdat hij het (bewust) selectief laat zien.

Thuis is meneertje ogenschijnlijk een stuk minder zelfstandig, misschien bij nader inzien zelfs een beetje lui te noemen. Maar wij scharen het allemaal onder zijn verstandelijke beperking en zijn diagnose. Maar daar op school zag ik plotseling dus een heel ander kind. Een kind wat er misschien wel aan toe is om wat meer zelfstandige stapjes te zetten in de wereld. En daar heeft hij mij bij nodig maar ook de ogen van anderen.

Ik zal hem met andere, aangepaste ogen moeten blijven bekijken en hem toch beetje bij beetje moeten gaan loslaten. Er op gaan vertrouwen dat ook hij zeker nog kan groeien. Maar hoe doe je dat bij een kind met een verstandelijke beperking? De wereld is toch hard en hij is toch kwetsbaar? Durf ik mijn kind los te laten, kan hij dat wel aan?

Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig: “It takes a village to raise a child”.

De ontwikkeling en het stapje voor stapje loslaten verloopt bij hem net als bij andere kinderen: Je kijkt naar wat ze kunnen en willen en bekijkt en beoordeelt dit vanuit de verschillende perspectieven en met behulp van anderen. Waaronder dus ook school. En straks, over een jaar, samen met de nieuwe school.

Voor nu heeft het er gelukkig in geresulteerd dat het kamp een succeservaring is geweest voor Jongste en en dat hij weer een stapje heeft kunnen zetten op de zelfredzaamheidsladder.

Hij kan het wel. Nu ik nog….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s