Ook boos

Ik was begin 20 toen het gebeurde. Ik stond gezellig met mijn vriendinnen bij een café waar nogal ruige types kwamen. Ik raakte aan de praat met een bovengemiddeld ruig type.

Plotseling wilde het bovengemiddeld ruige type met me zoenen. Ik schrok en wendde direct mijn hoofd van hem af. Ik had namelijk helemaal geen zin in zoenen en zeker niet met hem.

Ik had wat gedronken maar voelde me meteen nuchter worden. Een nuchterheid die me deed beseffen dat dit niet oké was. Van schrik en overrompeling kon ik geen NEE uitbrengen maar mijn lichaamstaal sprak boekdelen. Alles in mij zei nee en zo bedoelde ik dat ook.

Hij voelde daardoor meteen dat zijn wens niet zou worden ingewilligd en voor ik het wist trok hij een mes. Onder dwang van het mes forceerde hij mij alsnog met hem te zoenen.

Direct na het gedwongen zoenen voelde ik me als in een nachtmerrie. Ik maakte me los van hem en gebaarde naar mijn vriendinnen weg te willen. Wat we meteen deden.

Stilletjes reden we terug naar huis. Ik kon niet bevatten wat er was gebeurd. Als vanuit het niets begon ik mezelf vragen te stellen: Waarom had hij dat gedaan? Hoe kon het dat iemand dat deed met mij? Ik snapte helemaal niet hoe dit had kunnen gebeuren. Ik voelde me zo verdrietig en had echt iemand nodig die mij het gevoel zou geven dat ik veilig was, in een wereld die plotseling even helemaal niet meer veilig voelde!

Ik durfde het in eerste instantie aan niemand te vertellen. Bang als ik was om niet begrepen te worden. Al snel bleek dat dat inderdaad het geval was, dat er geen begrip was. De mensen die ik het met veel schroom durfde te vertellen reageerden veelal met opmerkingen als: wat had je dan aan? Wat zei je tegen hem dat hij dit deed? Waarom was je bij die kroeg met van die ruige types?Had je gedronken? Ik hoorde in die vragen alleen maar dat de schuld bij mij werd gelegd. Iets wat ik absoluut niet begreep. Plotseling waren de rollen omgedraaid, had ik het gedaan in plaats van de ander!

En hoewel ik me in de auto terug al had voorgenomen om aangifte te gaan doen, besloot ik uiteindelijk om dat niet te doen, bang als ik was voor soortgelijke vragen door de politie en inmiddels ook twijfelend aan mijn eigen bijdrage in het hele verhaal.

Ik weet niet wat ik erger vond: het feit dat ik gedwongen werd iets met iemand te doen wat ik graag voorbehouden hield aan mensen die ik daar zelf voor uit wilde kiezen: het feit dat ik op dat moment alle regie over mijn eigen handelen kwijt was of de verdrietige, min of meer beschuldigende reacties op mijn verhaal.

Uiteindelijk heb ik me het meest verdrietig gevoeld over het onbegrip en de schuld die bij mij werd neergelegd. Ik wilde juist vastgehouden worden en me weer veilig voelen. Maar ik stond er helemaal alleen voor wat mijn gevoel van onveiligheid en verdriet alleen maar groter maakte.

In de loop der jaren heb ik een en ander gelukkig een plekje kunnen geven. Ik heb er met verschillende psychologen over gesproken en ben gaan inzien dat de meeste mensen zo niet in elkaar zitten. In principe. Mijn vertrouwen in de mens en in het bijzonder mannen kwam langzaam maar zeker weer een beetje terug.

Toch werd er afgelopen week weer een gevoelige snaar geraakt door de verhalen die in de media kwamen over TVOH. Vooral de reacties op de verhalen van de meisjes die slachtoffer waren maakten me verdrietig. We zijn nu 31 jaar verder en nog lijken we niet verder te zijn gekomen in het “victim blamen” om onszelf een beetje gerust te kunnen stellen”.

Aan iedereen die heel graag iets wil vinden van de slachtoffers wil ik vragen om na te denken over wat je zegt en tegen wie je het zegt. Het gaat hierin helemaal niet om jou. Het gaat alleen om de ander. De ander wil gerustgesteld worden en beschermd. Er is niemand die vrijwillig de regie over zijn of haar leven kwijt wil raken door machtsmisbruik en seksueel geweld. En als dat dan wel gebeurd dan wil iemand gezien, gekend en geloofd worden.

Geloof dat maar…

2 comments

  1. Heftig voor je zeg en dan ook nog eens het onbegrip 😥.
    Helaas leven we in een wereld waar veel ‘zieke geesten’ rondlopen.
    Alsnog een virtuele begripvolle arm voor jou…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s