Met de kennis van nu

Vandaag is Jongste jarig. Als er iemand echt jarig kan zijn dan is hij het wel.

Voor ons is zijn verjaardag net als voor andere ouders een belangrijk moment om weer eens terug te blikken op ons leven samen. Waar komen we vandaan en waar staan we nu?

En dan denk ik ook stilletjes wel na over de vraag die iemand mij wel eens stelt of ik, als ik het opnieuw mocht doen met Jongste, andere keuzen zou hebben gemaakt?

Ik vind dat best een lastige vraag en hij verwart mij altijd een beetje omdat het

a: niet mogelijk is alle kennis te hebben van later en

b: de vraag eigenlijk een andere vraag in zich draagt en wel: had je dan bij Jongste voor een test en een eventuele abortus gekozen? Want dat wil men eigenlijk weten en

c. me een schuldgevoel geeft richting Jongste om er überhaupt maar aan te denken.

Toch denk ik daar wel eens over na, over die vraag. Want, als ik van te voren `alles` had geweten, in ieder geval dat Jongste met name een lastig pad heeft te lopen met veel extra uitdagingen voor hem en ons als ouders, had ik het dan weer gedaan? Had ik hem er dan laten zijn? Of had ik er dan voor gekozen om hem niet geboren te laten worden? Uit zelfbehoud misschien? Of om hem te behoeden voor ellende zoals de vooroordelen die er heersen over Downsyndroom en omdat hij daarom soms niet mee mag doen? Of wat dacht je van de chaos en overprikkeling die hij dagelijks ervaart? Of de lichamelijke en geestelijke klachten waar Jongste 50 % meer kans op maakt dan een gemiddeld ander mens, omdat dat nou eenmaal het geval is bij Downsyndroom.

Met de kennis van nu en vooral met het gevoel van nu weet ik wel zeker dat ik hem opnieuw geboren zou laten worden. Bij mij is het glas tegenwoordig namelijk meestal half vol. En kijk ik het liefst naar de vele voordelen die er zijn. Gewoon omdat ik niet anders kan dan dat.

Een paar jaar geleden zou ik wellicht anders hebben gereageerd. Toen was mijn glas vaak half leeg, of erger nog: helemaal leeg en kon ik het niet opbrengen om überhaupt te reflecteren op iets of het positieve van iets inzien.

Als ik kijk naar wat ik heb geleerd door de komst van mijn bijzondere Jongste dan is het (om maar even in de woorden van John Lennon te spreken) dat `het leven is wat er gebeurt terwijl je druk bezig bent met het maken van andere plannen`. En dat je daar niet zoveel controle op of over hebt. Ik heb er van geleerd dat je nog zo je best kunt doen, maar dat zaken vaak anders lopen dan je van te voren had bedacht.

Ook weet ik nu dat in het leven perfectie niet hoeft te worden nagestreefd. En dat iets wat in de ogen van de maatschappij niet perfect is, voor mij wel perfect kan zijn. Of in ieder geval heel mooi, aandoenlijk, leerzaam, grappig en leuk. En ik wil niet overdrijven maar wat dat betreft heeft Jongste mij de ogen geopend en zelfs mijn leven gered door mij te leren dat iets niet perfect hoeft te zijn. Wat een opluchting is dat!

Mijn antwoord op de vraag aan het begin van deze blog of ik andere keuzen zou hebben gemaakt is dus volmondig nee en eigenlijk gewoon omdat ik bijzonder gelukkig ben met zoals het nu is. En ik hoop dat op mijn manier nog heel lang te mogen zijn. Samen met mijn bijzondere gezin. Lang zullen we leven, in de gloria!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s