Vandaag is Jongste jarig. En als er iemand echt jarig kan zijn dan is hij het wel.
Voor ons is zijn verjaardag net als voor andere ouders een belangrijk moment om weer eens terug te blikken op ons leven samen. En ik vraag me af: waar komen we vandaan en waar staan we nu? En dan denk ik ook stilletjes wel na over de vraag die iemand mij wel eens stelt of ik, als ik het over mocht doen met Jongste, ik dan andere keuzen zou hebben gemaakt?
Ik vind dat best een lastige vraag en de vraag verwart mij altijd een beetje omdat het:
- op het moment dat jou iets levens veranderend overkomt, je niet over alle kennis van de toekomst beschikt;
- me een schuldgevoel geeft richting Jongste om überhaupt maar te denken aan “hem niet willen hebben” als kind;
- eigenlijk een andere vraag in zich draagt en wel: had je dan, met de kennis van nu, bij de zwangerschap van Jongste voor een NIPT-test en een eventuele abortus gekozen? Want dat wil men eigenlijk weten.
Toch denk ik daar wel eens over na, over die vraag. En over andere zaken die ik in mijn leven tegen wil en dank heb meegemaakt.
En dan vraag ik me af, als ik van te voren `alles` had geweten, in ieder geval dat Jongste met name een lastig pad heeft te lopen met veel extra uitdagingen voor hem en ons als ouders, had ik het dan weer gedaan? Had ik hem er dan laten zijn? Of had ik er dan voor gekozen om hem niet geboren te laten worden?
Had ik hem niet geboren laten worden voor mezelf, mijn partner en zijn grote broer? Uit zelfbehoud? Dat ik en mijn naasten niet ons hele leven lang 24/7 zorg en ondersteuning hoeven te bieden of de zorg uit handen moeten geven aan iemand die we eigenlijk niet kennen?
Of had ik hem niet geboren laten worden voor hemzelf? Om hem te behoeden voor ellende zoals de vooroordelen die er heersen over Downsyndroom en omdat hij daardoor soms gewoon niet mee mag doen? Of wat dacht je van de chaos en overprikkeling die hij dagelijks ervaart? Of de lichamelijke en geestelijke klachten waar Jongste 50 % meer kans op maakt dan een gemiddeld ander mens, omdat dat nou eenmaal het geval is bij Downsyndroom.
Het kan allemaal tot het scenario behoren van “wat als dan”.
Toch, met de kennis van nu en vooral met het gevoel van nu, weet ik wel 100 % zeker dat ik Jongste opnieuw geboren zou laten worden. Bij mij is het glas tegenwoordig namelijk meestal half vol. En kijk ik het liefst naar de vele voordelen die er zijn. Gewoon omdat ik niet anders kan dan dat. En bij Jongste al helemaal niet.
10 jaar geleden zou ik wellicht anders hebben gereageerd. Toen was mijn glas vaak half leeg, of erger nog: helemaal leeg en kon ik het niet opbrengen om überhaupt te reflecteren op iets of het positieve van iets inzien.
Als ik nu kijk naar wat ik allemaal heb geleerd door de komst van mijn bijzondere Jongste dan is het (om maar even in de woorden van John Lennon te spreken) dat `het leven is wat er gebeurt terwijl je druk bezig bent met het maken van andere plannen`. En dat je daar niet zoveel controle op of over hebt. Ik heb er van geleerd dat je nog zo je best kunt doen, maar dat zaken vaak anders lopen dan je van te voren had bedacht.
Ook weet ik nu dat in het leven perfectie niet hoeft te worden nagestreefd. En dat iets, wat in de ogen van de maatschappij niet perfect is, voor mij wel perfect kan zijn. Of in ieder geval heel mooi, aandoenlijk, leerzaam, grappig en leuk.
En ik wil mijn situatie niet dramatiseren maar wat dat betreft heeft Jongste mij de ogen geopend en zelfs mijn leven gered door mij te leren dat iets niet perfect hoeft te zijn. Terwijl ik voor zijn komst altijd de betere perfecte vrouw/moeder/ dochter/vriendin/werknemer/mens wilde zijn. Wat nooit lukte. Met alle gevolgen van dien als het gaat om grossieren in faalervaringen en het ontwikkelen van een negatief zelfbeeld.
Nu dat niet meer hoeft en ik mezelf mag zijn, vooral omdat ik zie dat Jongste dat ook mag zijn, voel ik me opgelucht en licht.
Mijn antwoord op de vraag aan het begin van deze blog of ik andere keuzen zou hebben gemaakt is dus volmondig NEE. En eigenlijk gewoon omdat ik bijzonder gelukkig ben met hem en met zoals het nu is, ook al is het regelmatig erg zwaar. En ik hoop dat op mijn manier nog heel lang te mogen zijn. Samen met mijn bijzondere gezin.
Lang zullen we leven, in de gloria!
